Türkiye’de Su Kanunu Taslağı tam 13 yıldır konuşuluyor. Bu süreçte yedi farklı Tarım ve Orman Bakanı görev yaptı. Her bakan döneminde “su stratejik öneme sahip” denildi. Ancak su gibi hayati bir konuda kapsamlı bir yasal düzenleme bir türlü hayata geçirilemedi.
Bugün taslağın yeniden gündeme gelmesi, artık ertelenemeyecek bir gerçekle yüzleştiğimizi gösteriyor: Türkiye su zengini bir ülke değil.
Kişi başına düşen yıllık kullanılabilir su miktarı yaklaşık bin 300 metreküp düzeyinde. Bu rakam, Türkiye’yi su stresi yaşayan ülkeler arasına yerleştiriyor. İklim değişikliği, nüfus artışı ve artan tüketim baskısı dikkate alındığında, su yönetimi önümüzdeki yılların en stratejik konusu olacak.
Türkiye’de kullanılan suyun yaklaşık yüzde 77’si tarımsal sulamada tüketiliyor. Dolayısıyla su meselesi, en çok tarımın geleceğini ilgilendiriyor. Artık mesele daha fazla üretmek değil, daha az suyla, daha verimli ve daha akıllı üretim yapabilmek.
Bu nedenle yeni Su Kanunu yalnızca yetki paylaşımını düzenleyen bir metin olmamalı aynı zamanda yenilikçi çözümlerin önünü açmalıdır.
Kıyı kentlerinde deniz suyunun arıtılarak tarımsal sulama ve peyzajda kullanılması, arıtılmış atık suların yeniden değerlendirilmesi, yağmur suyu hasadı, güneş enerjili sulama sistemleri ve yapay zeka destekli sulama yönetimi artık geleceğin değil, bugünün çözümleridir.
Her havza için su bütçesi çıkarılmalı; hangi bölgede hangi ürünün ne kadar su kullanacağı bilimsel verilerle planlanmalıdır. Tarımsal destekler de suyu verimli kullanan üretim modellerini teşvik edecek şekilde yeniden kurgulanmalıdır.
Çünkü su meselesi yalnızca çevre konusu değildir. Gıda güvenliği, turizm, enerji, kırsal kalkınma ve toplumsal refah doğrudan suya bağlıdır.
Önümüzdeki yıllarda en değerli kaynak petrol değil, su olacaktır.
Ve suyu doğru yöneten ülkeler, geleceği de yönetecektir.
